Uniwersytet Warszawski jest dziś jedną z najbardziej umiędzynarodowionych uczelni badawczych w Polsce. Długofalowy rozwój uczelni – także w relacjach z otoczeniem międzynarodowym – wspiera m.in. infrastruktura traktowana jako element strategii. O największej modernizacji w historii UW oraz Uniwersytecie Europejskim w praktyce można przeczytać na łamach „Rzeczpospolitej”, w ramach cyklu „Badania – Rozwój – Biznes”.
Uniwersytet europejski w praktyce. Jak UW umiędzynarodawia naukę
– Młodzież oczekuje dziś dowodów na to, że uczelnia jest rzeczywiście najlepsza – zauważa rektor prof. Alojzy Z. Nowak. – Nie wystarczy powiedzieć: „Jesteśmy uniwersytetem”. Trzeba proponować rozwiązania atrakcyjne merytorycznie, pokazać na konkretnych przykładach, dlaczego warto nas wybrać. Prawdopodobnie nigdy już nie będzie tak, że ktoś przychodzi na uczelnię z myślą o 40 latach pracy w tym miejscu. Będziemy się musieli zmieniać, dostosowywać do rzeczywistości i tę rzeczywistość kreować – podkreśla rektor UW.
– Studenci, którzy wybierają nasze kierunki, wiedzą, że będą studiować w środowisku międzynarodowym. Mamy studentów praktycznie z każdego państwa na świecie – podkreśla prof. Maciej Raś, prorektor UW ds. studenckich i jakości kształcenia.
Strategiczną rolę odgrywa przede wszystkim Sojusz 4EU+. Tworzy go osiem uczelni badawczych: poza UW są to uniwersytety: Sorboński, w Heidelbergu, Karola w Pradze, Kopenhaski, w Mediolanie, Genewski i Paris-Panthéon-Assas. Celem nie jest luźne partnerstwo, lecz zbudowanie jednego uniwersytetu europejskiego, a co za tym idzie, wspólnego kampusu, wspólnej oferty kształcenia i wspólnych rozwiązań cyfrowych. – Zastanawialiśmy się, czy sojusz ma być tylko stowarzyszeniem, w którym każdy działa indywidualnie, czy raczej czymś więcej – mówi prof. Sambor Grucza, prorektor UW ds. współpracy i spraw pracowniczych. I dodaje: – Od dawna jesteśmy przekonani, że musi to być nowa jakość. Coś, co nie będzie osobnym bytem poza uczelnią, ale rezultatem ich wspólnego funkcjonowania na arenie europejskiej.
Od września 2024 roku do listopada 2025 roku UW sprawował najdłuższą w historii sojuszu prezydencję w 4EU+. Okres ten zbiegł się z rozpoczęciem dziesięcioletniej strategii 4EU+ na lata 2025–2035 i połową realizacji strategicznego projektu 1CORE, czyli One Comprehensive Research-Intensive European University. W tym czasie rozpoczęto przenoszenie siedziby prawnej sojuszu do Belgii, powołano nowego sekretarza generalnego, opracowano narzędzia monitorowania efektów inicjatyw edukacyjnych 4EU+ i wskaźniki KPI, a także powołano grupę 4EU+ RESEARCH, której przewodniczy prorektor UW ds. badań prof. Zygmunt Lalak. – To forum projektowania wspólnych przedsięwzięć badawczych, także o potencjale komercjalizacyjnym – zaznacza prof. Lalak.
Kampusy Warszawy. Największa modernizacja w historii UW
– Strategia Uniwersytetu Warszawskiego 2023–2023 wyraźnie wskazuje, że odpowiedzialne zarządzanie uczelnią obejmuje długofalowe planowanie rozwoju, spójne decyzje inwestycyjne oraz świadome kształtowanie infrastruktury. Inwestycje nie są celem samym w sobie, lecz narzędziem realizacji strategicznych priorytetów UW, wzmacniającym potencjał naukowy, dydaktyczny i społeczny uczelni – podkreśla Ewa Krogulec, prorektor UW ds. rozwoju.
– Współczesne zarządzanie uczelnią oznacza łączenie sprawnej realizacji inwestycji z myśleniem o tym, jak infrastruktura wspiera długofalowy rozwój uniwersytetu, w relacji z miastem, rynkiem i międzynarodowym otoczeniem akademickim. Infrastruktura jest jednym z istotnych narzędzi, poprzez które uczelnia komunikuje swoje ambicje. W praktyce oznacza to traktowanie przestrzeni akademickiej jako elementu strategii, a nie wyłącznie zaplecza technicznego, które wspiera współpracę nauki z biznesem i administracją publiczną – podkreśla Robert Grey, kanclerz UW.
