– Oskar i pani Róża to książka, która pokazuje, że nawet w najtrudniejszych momentach człowiek potrzebuje przede wszystkim bliskości, rozmowy i poczucia, że nie jest sam – mówi Bartosz Adamski, student Uniwersytetu Warszawskiego, bohater kolejnego odcinka V serii cyklu Czytaj z UW.

Bartosz Adamski jest studentem II roku dziennikarstwa na Wydziale Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego. Udziela się w Samorządzie Studentów UW, w ramach telewizji studenckiej Uniwerek.TV. Był prowadzącym Juwenaliów UW w 2025 i 2026 roku.

Od października 2025 roku Bartosz Adamski pełni funkcję zastępcy redaktor naczelnej uczelnianej telewizji Uniwerek.TV.

Oswoić przemijanie

Powieść Érica-Emmanuela Schmitta Oskar i pani Róża to jedna z najbardziej poruszających współczesnych historii o dojrzewaniu, chorobie i oswajaniu przemijania.

– To książka, która z jednej strony jest bardzo smutna, ale z drugiej daje dużo ciepła i nadziei. Pokazuje, że życie nawet w najtrudniejszej sytuacji może być pełne ważnych emocji, relacji i pięknych doświadczeń – mówi Bartosz Adamski.

Oskar i pani Róża to historia dziesięcioletniego chłopca chorego na białaczkę. Oskar przebywa w szpitalu i stopniowo zaczyna rozumieć, że leczenie nie przynosi efektów. Czuje się samotny i zagubiony, ponieważ dorośli wokół niego unikają szczerych rozmów o chorobie i śmierci.

Przełomem okazuje się znajomość z panią Różą – wolontariuszką odwiedzającą dzieci w szpitalu. Kobieta proponuje Oskarowi niezwykłą grę: każdy kolejny dzień ma oznaczać dziesięć lat życia. Dzięki temu chłopiec w ciągu kilkunastu dni symbolicznie przeżywa całe życie – od dzieciństwa, przez młodość i dorosłość, aż po starość.

– To bardzo prosty, ale jednocześnie niezwykle mądry pomysł. Dzięki tej grze Oskar zaczyna inaczej patrzeć na swoje życie i bardziej docenia każdą chwilę – podkreśla Bartosz Adamski.

Listy do Boga

Pani Róża zachęca chłopca także do pisania listów do Boga. W listach Oskar opisuje swoje emocje, codzienne wydarzenia, relacje z rodzicami i innymi dziećmi ze szpitala. Pisze o strachu, złości, ale też o radości, zakochaniu i poczuciu humoru. To właśnie dzięki tym listom zaczyna oswajać własne emocje i mówić otwarcie o tym, czego wcześniej nie potrafił wyrazić.

Powieść Érica-Emmanuela Schmitta porusza trudne tematy choroby, cierpienia i przemijania, ale jednocześnie jest opowieścią o przyjaźni, empatii i potrzebie obecności drugiego człowieka. Autor pokazuje świat z perspektywy dziecka, dzięki czemu historia staje się bardzo autentyczna i emocjonalna.

– Ta relacja bardzo mnie porusza. Pani Róża nie próbuje okłamywać Oskara ani pocieszać na siłę, tylko naprawdę go słucha i traktuje poważnie. Myślę, że właśnie dlatego ta historia jest tak prawdziwa – mówi Bartosz Adamski.

Książka pokazuje również, jak ważna jest szczerość w relacjach z bliskimi. Rodzice Oskara nie potrafią rozmawiać z synem o jego stanie zdrowia, ponieważ sami nie radzą sobie z lękiem i cierpieniem. Dopiero dzięki pani Róży chłopiec odzyskuje poczucie spokoju i bezpieczeństwa.

– Oskar i pani Róża przypomina, że czasami najważniejsze są zwykłe gesty: rozmowa, obecność, wspólnie spędzony czas. To książka, która uczy wrażliwości i zostaje z czytelnikiem na długo – mówi Bartosz Adamski i dodaje: – Nie bójmy się żyć. Celebrujmy każdą chwilę jakby miała być tą ostatnią. Życzę wszystkim, żebyśmy mogli wielokrotnie przy wielu momentach w naszym życiu rzec, parafrazując Goethego: Chwilo trwaj, jesteś piękna!

Éric-Emmanuel Schmitt urodził się 28 marca 1960 roku we Francji. Jest pisarzem, dramaturgiem i filozofem, autorem wielu bestsellerowych powieści oraz sztuk teatralnych. Oskar i pani Róża, wydany w 2002 roku, należy do „Cyklu Niewidzialnego” – serii książek poświęconych duchowości i najważniejszym pytaniom dotyczącym ludzkiego życia.

Książka Érica-Emmanuela Schmitta Oskar i pani Róża znajduje się w Bibliotece Uniwersyteckiej w Warszawie w dziale Język. Literatura P-Q.