Czy studia mogą być przestrzenią do realizacji własnych pomysłów, a nie tylko miejscem zdobywania wiedzy? W wakacyjnym numerze pisma „UW” przedstawiamy projekt Uczelnie Przyszłości, który pokazuje, jak studenci Uniwersytetu Warszawskiego już dziś tworzą rozwiązania odpowiadające na realne wyzwania społeczne i technologiczne.

Projekt Uczelnie Przyszłości, realizowany przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju we współpracy z 12 polskimi uczelniami, w tym Uniwersytetem Warszawskim, wprowadza nowoczesny model kształcenia oparty na indywidualnym rozwoju studentów i nauce poprzez praktyczne działanie. Zamiast skupiać się wyłącznie na zdobywaniu wiedzy teoretycznej, studenci realizują własne innowacyjne projekty, odpowiadające na rzeczywiste wyzwania społeczne, technologiczne i biznesowe.

 

W ramach Modelu Edukacji Spersonalizowanej uczestnicy otrzymują wsparcie mentorów naukowych i biznesowych, możliwość udziału w specjalistycznych kursach, stypendium do 20 tys. zł oraz zdobywają punkty ECTS i mikropoświadczenia potwierdzające rozwijane kompetencje. Takie podejście rozwija nie tylko wiedzę, ale również kreatywność, samodzielność, umiejętność współpracy i przedsiębiorczość.

 

W tekście opublikowanym w piśmie uczelni „UW” rozmawiamy z Maksymilianem Sasem, kierownikiem projektu Uczelnie Przyszłości na UW i koordynatorem merytorycznym Modelu Edukacji Spersonalizowanej na Uniwersytecie, a także opisujemy przykłady projektów realizowanych przez studentów – projekt Uniora, pomagający migrantom w adaptacji do życia w Polsce oraz aplikację The JuicySkills, wspierającą rozwój kompetencji miękkich.

 

Pierwsza edycja programu Uczelnie Przyszłości na UW cieszyła się dużym zainteresowaniem – zgłoszono 110 projektów, z których wybrano dziesięć do realizacji. Projekt pokazuje, że przyszłość szkolnictwa wyższego opiera się na elastycznym, spersonalizowanym kształceniu, w którym student staje się aktywnym twórcą własnej ścieżki rozwoju i innowacyjnych rozwiązań.

O projekcie Uczelnie Przyszłości można przeczytać w piśmie uczelni „UW” (nr 2/119, 2026, s. 42–43).