…r. rozpoczął wykłady na Uniwersytecie Jagiellońskim i po roku otrzymał tytuł docenta chorób skórnych i wenerycznych. W 1906 r. został profesorem nadzwyczajnym Katedry Dermatologii.   Po wybuchu I wojny został zmobilizowany do wojska austriackiego. Służąc w randze majora, kierował oddziałem dermatologicznym szpitala garnizonowego w Krakowie.   Do Warszawy przyjechał w 1919 r., gdzie jako profesor zwyczajny kierował Katedrą i Kliniką Dermatologiczną UW. Na tym stanowisku pracował do śmierci w 1931 r. Należał do założycieli Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego, a w latach 1927-1930 był jego pr…

…został rektorem UW.   W 1935 r. przechodząc na emeryturę otrzymał tytuł honorowego profesora UW. Okupację spędził w podwarszawskim Milanówku. Zmarł tydzień przed wkroczeniem Armii Radzieckiej….

…nim prezesem Akademii Nauk Lekarskich. W czasie wojny uczestniczył w tajnym nauczaniu, przejściowo więziony był w siedzibie gestapo. W ostatnich latach życia działał na rzecz szpitala psychiatrycznego w Tworkach. Dziś tamtejszy szpital nosi jego imię….

…h 1928-1930 był posłem na Sejm RP z ramienia BBWR. Posiadał wiele odznaczeń za zasługi dla kraju. Był zauroczony rycerską i szlachecką kulturą, co często podkreślał, dodając przy nazwisku swój rodzinny herb – Korwin.    …

…hemii.   Po powrocie do Warszawy, w 1904 r. założył pracownię mineralogiczną, a 4 lata później został członkiem Warszawskiego Towarzystwa Naukowego.   Na odrodzonym Uniwersytecie został profesorem mineralogii i petrografii. Już w 1918 r. został prorektorem uczelni, a w 1919 r. jej rektorem. W latach dwudziestych, mimo zaawansowanego wieku, dużo publikował (około 100 artykułów). Był wieloletnim redaktorem „Archiwum Mineralogicznego”. W 1935 r. przeszedł na emeryturę, zostając profesorem honorowym. Okres wojny przeżył na wsi, po 1945 r. osiadł u rodziny w Krakowie.   Działające obecnie na Wydzial…

…ko profesora zwyczajnego ekonomii i skarbowości w szwajcarskim Fryburgu. W 1910 r. podobne stanowisko objął na Politechnice Lwowskiej. Tuż przed wybuchem I wojny światowej rozpoczął pracę naukową na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie jego brat – Kazimierz, był rektorem. Jesienią 1915 r. znalazł zatrudnienie także na Uniwersytecie Warszawskim. Jesienią 1917 r. został wybrany rektorem uczelni i na stałe przeniósł się do Warszawy.   W 1935 r. przeszedł na emeryturę, uzyskując tytuł profesora honorowego UW. Był czynnym członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i pierwszym prezesem Towarzystwa E…

…chał na studia medyczne do Dorpatu i Moskwy. W 1897 r. przez kilka miesięcy praktykował w szpitalach pediatrycznych zachodniej Europy. Po powrocie do kraju pracował jako lekarz, od 1903 r. na stanowiskach dyrektorskich w szpitalach w Łodzi i Warszawie. Doktorat uzyskał w 1909 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim. Był uznawany za prekursora nowoczesnej, polskiej pediatrii.   Jesienią 1915 r. został przez niemieckiego gubernatora mianowany rektorem Uniwersytetu Warszawskiego. Uczelnia odzyskała wówczas polski charakter. Brudziński był członkiem Komitetu Obywatelskiego Miasta Warszawy i pierwszym pre…

W 1881 r. ukończył studia filologii klasycznej na Uniwersytecie Moskiewskim i już kilka miesięcy później rozpoczął pracę na UW. Szybko został kierownikiem Katedry Literatury Rzymskiej i sekretarzem Wydziału Filologiczno-Historycznego. Autor licznych prac dotyczących literatury starożytnej. W 1886 r. został kierownikiem Gabinetu Gipsowych Figur i Posągów i miał duży wpływ na dekorację figuralną nowo wybudowanego w 1893 r. budynku biblioteki. Gdy budynek oddano do użytku, Wiechow był już profesorem i dyrektorem Biblioteki Uniwersyteckiej.   W 1914 r. został wybrany ostatnim rosyjskim rektorem na…

Ukończył wydział prawa na uniwersytecie św. Włodzimierza, po czym rozpoczął pracę jako wykładowca prawa w Noworosyjsku. Od 1900 r. przebywał na prawie dwuletnim zagranicznym stażu naukowym. Od jesieni 1902 r. pracował na UW, jako wykładowca prawa cywilnego, konstytucyjnego i materialnego. W 1904 r. uzyskał tytuł profesora, a w 1910 r. został dziekanem Wydziału Prawa. W końcu 1910 r. został rektorem uczelni. Po wyjeździe z Warszawy w 1915 r. przyjął posadę w Ministerstwie Sprawiedliwości w Petersburgu. Do 1917 r. prowadził wykłady z prawa rzymskiego na Uniwersytecie w Petersburgu. Jego dalszy l…

Urodzony w okolicach Grodna, ukończył prawosławne Mińskie Seminarium Duchowne. Na początku lat osiemdziesiątych wstąpił do Instytutu Filologiczno-Historycznego w Nieżynie, gdzie wykrystalizowały się jego zainteresowania lingwistyczne, zwłaszcza pogranicza litewsko-białoruskiego.   W 1893 r. przeniósł się do Warszawy, gdzie rozpoczął pracę na UW. W 1894 r. został profesorem i wykładowcą języka staro-cerkiewno-słowiańskiego. Po kilku latach został dziekanem wydziału filologiczno-historycznego. W dobie rewolucji 1905 r. carat nieco zliberalizował politykę wobec uczelni, wprowadzając zasadę wybier…