…i Warszawie. Doktorat uzyskał w 1909 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim. Był uznawany za prekursora nowoczesnej, polskiej pediatrii.   Jesienią 1915 r. został przez niemieckiego gubernatora mianowany rektorem Uniwersytetu Warszawskiego. Uczelnia odzyskała wówczas polski charakter. Brudziński był członkiem Komitetu Obywatelskiego Miasta Warszawy i pierwszym prezesem Rady Miejskiej (1916 r.). W 1917 r. usiłował działać jedynie legalnymi metodami, stąd między lubianym do tej pory rektorem a studencką młodzieżą, zaczął narastać spór.   Jesienią 1917 r., załamany wypadkami politycznymi (aresztowanie…

…nek oddano do użytku, Wiechow był już profesorem i dyrektorem Biblioteki Uniwersyteckiej.   W 1914 r. został wybrany ostatnim rosyjskim rektorem na UW. Po ewakuacji rosyjskiej uczelni do Rostowa, jeszcze przez kilka miesięcy stał na jej czele.  …

…iału Prawa. W końcu 1910 r. został rektorem uczelni. Po wyjeździe z Warszawy w 1915 r. przyjął posadę w Ministerstwie Sprawiedliwości w Petersburgu. Do 1917 r. prowadził wykłady z prawa rzymskiego na Uniwersytecie w Petersburgu. Jego dalszy los jest nieznany….

…esowania lingwistyczne, zwłaszcza pogranicza litewsko-białoruskiego.   W 1893 r. przeniósł się do Warszawy, gdzie rozpoczął pracę na UW. W 1894 r. został profesorem i wykładowcą języka staro-cerkiewno-słowiańskiego. Po kilku latach został dziekanem wydziału filologiczno-historycznego. W dobie rewolucji 1905 r. carat nieco zliberalizował politykę wobec uczelni, wprowadzając zasadę wybieralności rektora. Karski był pierwszym wybranym, rosyjskim rektorem. Działał jednak w specyficznym czasie, kiedy na uczelni zawieszono zajęcia na czas nieokreślony.   Uniwersytet ponownie otwarto w 1908/1909, a Ka…

…. Na tym stanowisku wytrwał rok i w dobie rewolucji 1905 r. został zastąpiony o wiele bardziej układnym Jefimem F. Karskim. Po wyjeździe z Warszawy, do 1912 r. pracował w Kijowskim Okręgu Naukowym, gdzie doczekał emerytury….

…wskiego Okręgu Naukowego, a w 1902 r. ministrem oświaty. Był pierwszym rektorem z Warszawy, który objął tak ważne stanowisko. Jako ambitny minister postulował reformy, które zawarł w pięciotomowym raporcie.   Rok po dymisji, w 1904 r. został senatorem, ale jego wpływy polityczne nie były już tak duże.  …

…Po kilku latach wrócił do Charkowa, by objąć katedrę nauk medycznych. Po ponad 20 latach pracy na charkowskim uniwersytecie, otrzymał nominację na rektora UW. Warszawskie środowisko przyjęło tę nominację obojętnie, zupełnie nie znając dorobku naukowego nowego rektora. Po trzech latach pobytu Szczełkowa w Warszawie, wiedza o naukowych osiągnięciach rektora UW nadal była znikoma, bowiem znano tylko kilka jego opracowań z zakresu medycyny, a te były mało odkrywcze. Jeszcze gorzej oceniono pracę Szczełkowa o historii Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego, powszechnie dopatrując się w niej znamion…

…się w środkowej Rosji, w zubożałej rodzinie ziemiańskiej. Zdobył wykształcenie filologiczne i jako slawista rozpoczął pracę na uniwersytecie w Charkowie. Jego prace naukowe na tematy językoznawcze dały mu pewien rozgłos, co spowodowało przyjęcie go do Petersburskiej Akademii Nauk. Został też Radcą Stanu w czasach cara Aleksandra II.   Pod koniec 1869 r. został mianowany rektorem UW, stając się pierwszym Rosjaninem stojącym na czele uczelni. W 1870 r. wydał swoje najcenniejsze dzieło: Słownik serbsko-rosyjski.   Po odwołaniu ze stanowiska rektora UW w 1873 r. został kuratorem okręgu szkolnego w…

…  W 1840 r. po aresztowaniu polskiego patrioty Szymona Konarskiego, którego ukrywał, przez rok przebywał w więzieniu i tylko dzięki wstawiennictwu wpływowych, dawnych pacjentów zawdzięczał, że wyszedł na wolność. Od grudnia 1841 r. przebywał w Petersburgu. Działalność naukową porzucił na rzecz praktyki lekarskiej. Był dobrym fachowcem i szybko zyskiwał sobie sławę. W 1848 r. został nawet nadwornym lekarzem córki Mikołaja I.   W 1862 r. reaktywowano UW pod nazwą Szkoła Główna. Józef Mianowski został jej rektorem.   Dowodzenie Szkołą Główną w czasach Powstania Styczniowego było niesłychanie trudn…

…szawskiego od 1818 r., został profesorem fizyki.   Był także członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie, oraz wykładowcą w kilku mniej znanych szkołach.   W 1824 r. został dyrektorem Gabinetu Fizycznego Uniwersytetu Warszawskiego, a także dziekanem katedry filozofii. Jego talenty pedagogiczne i organizacyjne zostały dostrzeżone i w lutym 1831 r. Skrodzki został wybrany rektorem uczelni.   Czas, w jakim przyszło mu być rektorem, nie sprzyjał nauce. Powstanie Listopadowe sprawiło, że kampus uczelni bardziej przypominał koszary niż miejsce edukacji, a Skrodzki nie miał na to wpływu. Nasilaj…