Profesor Elie Wiesel
doktorem honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego

Więzień hitlerowskich obozów koncentracyjnych, laureat Pokojowej Nagrody Nobla, pisarz i dziennikarz, człowiek, który dla pojednania narodów zrobił więcej niż niejedna organizacja pokojowa został honorowym doktorem naszej uczelni. Uroczystość nadania tytułu odbyła się 25 czerwca, w Muzeum Holocaustu w Waszyngtonie

Uchwałę w sprawie nadania prof. Elie Wieselowi tytułu doktora honoris causa Senat UW przyjął 18 stycznia 2012 r. Lista recenzentów doktoratu uczonego jest imponująca: prof. bp Tadeusz Pieronek z Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II, prof. Richard Pipes z Uniwersytetu Harvarda i prof. Wojciech Wrzesiński z Uniwersytetu Wrocławskiego.

W uroczystości, która miała miejsce w Muzeum Holocaustu w Waszyngtonie, wzięli udział m.in. dyrektor placówki Sara Bloomfield, ambasador Polski w Stanach Zjednoczonych Robert Kupiecki, prorektor ds. badań naukowych i współpracy z zagranicą UW prof. Włodzimierz Lengauer, dziekan Wydziału Historycznego UW prof. Barbara Zybert i prof. Henryk Samsonowicz, promotor doktoratu.

Elie Wiesel posiada ponad 100 honorowych doktoratów najbardziej prestiżowych uczelni świata. Po Uniwersytecie Gdańskim Uniwersytet Warszawski jest drugą uczelnią w kraju, która nadała uczonemu najwyższe polskie wyróżnienie akademickie. – Za rolę, jaką profesor Elie Wiesel spełnił dla pojednania między narodami i pokoju światowego otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla. To jest już więcej niż rekomendacja dla każdej uczelni świata, by go zaliczyć w poczet własnych doktorów honoris causa, nie tylko po to, by go uczcić, ale także dla ukazania wartości, na które nadająca godność uczelnia jest wrażliwa – pisze w recenzji dorobku uczonego prof. bp Tadeusz Pieronek.

Elie Wiesel przyszedł na świat w 1928 r. w węgierskim (dziś rumuńskim) Sigeth w rodzinie Żydów chasydzkich. W 1944 r. został wraz z rodziną deportowany do obozu koncentracyjnego w Auschwitz, gdzie zginęli wszyscy jego bliscy. Doświadczenie obozu, okrucieństwo i niesprawiedliwość, których doznał miało wpływ na całe jego późniejsze życie. Prawie każda książka, która wyszła spod jego ręki i prawie każda decyzja, którą podjął jako działacz społeczny, zdeterminowana była traumą z dzieciństwa.

Po wojnie Elie Wiesel wyjechał do Francji. Po ukończeniu studiów na Sorbonie początkujący dziennikarz współpracował z czasopismami francuskimi i izraelskimi. W jego pracy znajdowały wyraz osobiste doświadczenia lat wojny. Jednocześnie Wiesel dostrzegał w powojennej rzeczywistości zalążki niebezpiecznych zjawisk i starał się przed nimi ostrzegać. W 1956 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, podejmując obowiązki izraelskiego korespondenta ONZ. Tam też dwa lata później przyjął obywatelstwo amerykańskie i pozostał na stałe. W latach 50. dla nazwania wydarzeń związanych z zagładą Żydów zaproponował termin „Holocaust”, który jest dziś powszechnie używany na całym świecie. Uczony był inicjatorem powstania w Stanach Zjednoczonych Muzeum Holocaustu, w którym odbyła się uroczystość nadania honorowego doktoratu.

Od 1978 r. Elie Wiesel jest profesorem studiów judaistycznych na Uniwersytecie w Bostonie. Systematycznie prowadzi liczne wykłady o Holocauście i jego zagrożeniach dla ludzkości, jednak nie ogranicza się tylko do tego problemu. Uczony występuje w obronie praw człowieka na całym świecie. – Bronił praw i wolności małych społeczności indiańskich, udzielał poparcia zdelegalizowanej polskiej „Solidarności”, bronił Tybetańczyków przed chińskim gwałtem politycznym i totalizmem – pisze w recenzji dorobku uczonego prof. Wojciech Wrzesiński. W 1986 r. za swoją działalność społeczną Elie Wiesel został nagrodzony Pokojową Nagrodą Nobla.

„Apostoł Pamięci Holocaustu” (tak niekiedy nazywano go w życiu publicznym) jest jednym z największych autorytetów moralnych współczesnego świata. – Uważa za bezwzględnie konieczną służbę temu, w co wierzy. Jej wypełnianiem jest często mówienie rzeczy bolesnych. Przeżycia własne i poczucie misji w służbie pamięci o Holocauście sprawiają, że w swych sądach odrzuca ostrożność i dyplomację. Jest w tym niezwykle prawdziwy – pisał o uczonym prof. Bronisław Geremek.