„Perła architektury Warszawy. Sala Kolumnowa – wczoraj – dziś – jutro”

22 lutego odbyło się uroczyste otwarcie wystawy „Perła architektury Warszawy. Sala Kolumnowa – wczoraj – dziś – jutro”.

Sala Kolumnowa – przez lata niedostępna – dzięki staraniom władz Wydziału Historycznego odzyskuje swój dawny splendor. – Jest jeszcze bardzo dużo do zrobienia w tejże Sali, ale to są zadania na najbliższe lata i wierzę, że przy dalszym wspomaganiu pani rektor i przyszłych władz rektorskich uda się wydobyć to prawdziwe piękno, które już dziś możemy oglądać – mówiła prof. Barbara Zybert, dziekan Wydziału Historycznego. Prof. Zybert podziękowała władzom uczelni, władzom samorządowym, przedstawicielom Wydziału Historycznego oraz wszystkim tym, którzy przyczynili się do realizacji przedsięwzięcia.

– Ta sala jest salą absolutnie legendarna – stwierdził prof. Jerzy Miziołek, dyrektor Muzeum UW. – Kiedy w niej jestem, przychodzą mi na myśl dwa hasła: „Chopin wśród artystów i uczonych” – bo rzeczywiście jest to chopinowskie wnętrze – oraz „nauka to potęga”, bo to w tej sali 25 listopada 1862 roku reaktywowano Uniwersytet w tym drugim wydaniu – Szkołę Główną.

Podczas uroczystości zaprezentowano zdjęcia, ryciny oraz plany architektoniczne, prezentujące historię tego wspaniałego, klasycystycznego wnętrza. Zwiedzający mogli zapoznać się z historią dawnej uniwersyteckiej kolekcji odlewów gipsowych, znajdującej się w tej sali do czasów II wojny światowej.

– Warto było otworzyć tę salę, żeby wszyscy mogli zobaczyć, jaką mamy perłę na kampusie – podsumowała rektor UW, prof. Katarzyna Chałasińska–Macukow.

Uroczystość uświetnili swoją obecnością: wiceminister prof. Małgorzata Omilanowska, podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, dyrektor Muzeum Narodowego oraz przedstawiciele władz samorządowych.

Relacja telewizji uw3d.tv z otwarcia wystawy

Gmach Muzeum Sztuk Pięknych, obecna siedziba Instytutu Historycznego i dziekanatu Wydziału Historycznego UW, w którym mieści się Sala Kolumnowa, jest niejako refleksem idei wzniesienia w sercu Warszawy Musaeum Polonicum, a w nim galerii rzeźb. Ten piękny projekt pozostał na papierze, ale Stanisław Kostka Potocki, jego twórca, nie spoczął na laurach i zrealizował go w latach 1809-1820. W jednym ze źródeł z epoki czytamy: Na zachodniej stronie dziedzińca pałacu Kaźmirowskiego założono w jesieni tegoż roku [1818] fundamenta pod gmach dla sztuk pięknych przeznaczony, mieszczący w sobie jedną wielka salę na gabinet posągów, które w zamku pozostały po szkole malarskiej sławnego Bacciarellego założonej przez króla Stanisława Augusta. W murach tego pierwszego na ziemiach polskich publicznego gmachu muzealnego rodziła się polska sztuka narodowa i nowoczesna kultura artystyczna Warszawy. Marzenie króla Stanisława Augusta o utworzeniu Szkoły Sztuk Pięknych z prawdziwego zdarzenia doczekało się realizacji właśnie w tym budynku. To tu umieszczono długo gromadzone przez niego odlewy gipsowe najwybitniejszych dzieł sztuki świata antycznego, z których wiele zachowało się do dziś w Starej Oranżerii w Łazienkach.

prof. Jerzy Miziołek, dyrektor Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego