Celtycki skarb z Nowej Cerekwi

Archeolodzy z Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Wrocławskiego odkryli ślady najdalej wysuniętego na północ centrum produkcyjno-handlowego o charakterze ponadregionalnym leżącego na Bursztynowym Szlaku. Osada mieszcząca się w okolicach dzisiejszej Nowej Cerekwi, w Opolskiem powstała zapewne na początku IV w. p.n.e. i funkcjonowała do końca II w. p.n.e., kiedy to Celtowie z nieznanych przyczyn opuścili te tereny.
Badania w okolicach Nowej Cerekwi są prowadzone już od kilkudziesięciu lat, jednak - jak podkreśla Marcin Rudnicki, jeden z prowadzących badania - "dotychczasowe wyniki nie wskazywały, że ośrodek ten pełnie funkcje centrum produkcyjno-handlowego. Wszystko wskazywało, że było to stosunkowo zamożne, ale jednak wiejskie osiedle, którego ludność zajmowała się rolnictwem, hodowlą a dorywczo też rzemiosłem." Dopiero teraz okazało się, że rzeczywistość była zupełnie inna, a mieszkańcy zajmowali się głównie rzemiosłem i handlem, z którego czerpali ogromne zyski. Jak mówi Rudniki "złotych monet było tak dużo w obiegu, że wszędzie je gubiono. I to na potęgę." Dzięki najnowszym odkryciom ustalono, że osada w okolicach Nowej Cerekwi pełniła rolę ośrodka centralnego, centrum politycznego i religijnego, czyli ówczesnej stolicy.
Najnowsze znaleziska to przede wszystkim monety, których jest 69, w tym aż 17 złotych wybijanych przez celtyckie plemię Bojów w III i II w. p.n.e. Były one w obiegu głównie na terenie dzisiejszych Czech, Austrii. Inne znaleziska to brązowe figurki oraz klamry od pasów, w tym jedna niezwykle piękna i unikalna oraz monety greckie pochodzące z dalekiego południa Europy, m.in. z Sycylii. Znaleziska są szczególnie cenne, gdyż dotychczas na terenie Polski odnaleziono koło 150 monet celtyckich, z czego prawie wszystkie zostały odnalezione przed II wojną światową i w większości przepadły, zaś w samej Nowej Cerekwi dotychczas znaleziono tylko4 monety.
Jeszcze ciekawiej zapowiadają się wyniki wykopalisk planowanych na przyszły rok, kiedy archeolodzy mają nadzieję odkryć dalsze pozostałości osadnictwa celtyckiego na Opolszczyźnie.
Warszawskim i wrocławskim archeologów cały czas asystowała grupa poszukiwaczy - amatorów. Była to grupa ludzi posługujących się wykrywaczami metali - bez nich, ich bezinteresownego zaangażowania, sukces nie byłby możliwy.
Warto dodać, że wykopaliska były prowadzone w największej tajemnicy i poza właścicielem gruntu, zespołem archeologów i policją nikt o nich nie wiedział. Naukowcy zdecydowali się na nieujawnianie badań ze względu na obawy związane z ewentualnym prowadzeniem nielegalnych poszukiwań przez szabrowników.