Historia Towarzystwa

Uchwałę o powołaniu Towarzystwa Przyjaciół Uniwersytetu Warszawskiego podjął Senat UW w marcu 1985 r. Minęły jednak ponad cztery lata zanim udało się uzyskać oficjalną sądową decyzję o utworzeniu Stowarzyszenia. Rzeczywiste motywy kilkakrotnej odmowy rejestracji Towarzystwa Przyjaciół UW miały swoje podłoże polityczne. Uniwersytet Warszawski w latach osiemdziesiątych stanowił ośrodek niezależnej myśli opozycyjnej i nie leżało w interesie ówczesnych władz państwowych wzmocnienie jego społecznej struktury.

Dopiero 6 lipca 1989 r. Sąd Wojewódzki w Warszawie zarejestrował Towarzystwo Przyjaciół Uniwersytetu Warszawskiego. Radość z tego powodu przeżywało nie tylko środowisko uniwersyteckie. Serdeczne listy z życzeniami i gratulacjami przesłali: ks. kardynał Józef Glemp, Prymas Polski, marszałek Senatu RP - prof. Andrzej Stelmachowski i ówczesny Minister Edukacji Narodowej - prof. Henryk Samsonowicz.

25 października 1989 r. odbyło się pierwsze walne zgromadzenie członków założycieli. Dokonano wyboru Zarządu i Komisji Rewizyjnej. W skład pierwszego Zarządu weszli: prof. Marek Wierzbowski - przewodniczący, prof. Anna Przecławska - wiceprzewodnicząca, prof. Roman Taborski - wiceprzewodniczący, prof. Tadeusz Pilch - sekretarz, mgr Wiesława Porębska-Kulik - skarbnik, członkowie: prof. Alicja Kostrowicka, prof. Tadeusz Macioszczyk, prof. Piotr Roniewicz.

18 stycznia 1990 r. odbyła się uroczysta inauguracja działalności Towarzystwa Przyjaciół Uniwersytetu Warszawskiego. Uczestniczyli w niej wybitni przedstawiciele życia naukowego i politycznego kraju. Spotkanie poświęcone było wizji rozwoju szkolnictwa wyższego w nowoczesnym społeczeństwie. Wprowadzenia do dyskusji dokonali: prof. Henryk Samsonowicz - Minister Edukacji Narodowej, prof. Andrzej Stelmachowski - marszałek Senatu RP, prof. Andrzej Kajetan Wróblewski - ówczesny rektor Uniwersytetu.