UROCZYSTOŚĆ NADANIA TYTUŁU DOKTORA HONORIS CAUSA UNIWERSYTETU WARSZAWSKIEGO PROFESOROWI OSKAROWI ANWEILEROWI (27 VI 2007)

   27 czerwca 2007r. w Sali Senatu Pałacu Kazimierzowskiego odbyła się uroczystość nadania tytułu doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego profesorowi Oskarowi Anweilerowi. Tytuł doktora honoris causa UW został przyznany profesorowi - na wniosek Rady Wydziału Pedagogicznego UW - uchwałą Senatu Uniwersytetu Warszawskiego z 21 lutego 2007r.

Nadanie profesorowi Anweilerowi tytułu doktora honoris causa UW jest wyrazem uznania dla jego wybitnych osiągnięć naukowych. Profesor, od 1964r. wykładowca Uniwersytetu w Bochum, jest wybitnym specjalistą w dziedzinie pedagogiki porównawczej. W pracach badawczych podejmował problematykę szkolnictwa w krajach Europy Środkowej i Wschodniej, w tym przede wszystkim systemu oświatowego w Polsce.

  
   Doceniając dorobek naukowy profesora Polska Akademia Nauk powołała go w 1997r. na członka zagranicznego Akademii.
   Jak stwierdził jeden z recenzentów dorobku naukowego profesora Anweilera, prof. dr hab. Franciszek Antoni Marek (UO), zainteresowanie sprawami polskiego szkolnictwa wynika z wielkiego szacunku jakim profesor darzy polską kulturę: W moim przekonaniu prof. Anweiler jest jednym z luminarzy nauki niemieckiej (...) którzy już począwszy od pierwszych lat powojennych wyrażali uznanie, a nawet podziw, dla polskiej kultury oraz głosili potrzebę dobrosąsiedzkich stosunków między Polską a Niemcami.

   Drugi recenzent prof. dr hab. Stanisław Pałka (UJ) podkreślił ogromny wkład prof. Anweilera w nawiązanie kontaktów pomiędzy polskim a niemieckim środowiskiem naukowym: Na najwyższe uznanie zasługuje działalność prof. dr. hab. Oskara Anweilera w dziedzinie nawiązania i rozwijania współpracy naukowej pedagogów niemieckich i polskich. Ważnym elementem jego działalności na tym polu była organizacja polsko-niemieckich seminariów naukowych.

Odbierając z rąk Jej Magnificencji Rektor Katarzyny Chałasińskiej-Macukow dyplom doktora honoris causa, profesor Anweiler omówił aspekty polskiej i niemieckiej myśli pedagogicznej w XX w., wskazując na ich wspólne motywy i idee.

W bardziej osobistej części swego przemówienia, wspominał swoją pierwsza wizytę w przedwojennej, niezniszczonej Warszawie. Znany z zamiłowania do polskiej kultury, zakończył swe przemówienie cytując wiersz Wisławy Szymborskiej "Jak się czuję".