Poczet Rektorów UW
Jego Magnificencja Rektor
Józef Karol Skrodzki

Robert Gawkowski

Urodził się na Grodzieńszczyźnie w 1789 roku i tam też pobierał pierwsze nauki. Gimnazjum ukończył w Wilnie i zaraz potem rozpoczął studia na Uniwersytecie Wileńskim. Były to czasy gdy nauka na tej uczelni kwitła, rozsławiana przez badania braci Śniadeckich. Dla studenta Skrodzkiego, pasjonującego się fizyką, musiało to mieć specjalne znaczenie. Po ukończeniu studiów młody Skrodzki na koszt rządu wyjechał "w celu dalszego kształcenia za granicę".
W Księstwie Warszawskim "uczona głowa" fizyka bardzo się przydała i jako ledwie 22 letni człowiek objął posadę profesora Liceum Warszawskiego. Wykładał: fizykę, chemię i historię naturalną. Po upadku księstwa Skrodzki znów wyjechał na zachód- podróżował po Niemczech, Francji i Anglii, wszędzie śledząc postępy nauk ścisłych. Do Warszawy powrócił w 1816 by odegrać znaczną rolę przy tworzeniu Uniwersytetu Warszawskiego. W 1818 został tu profesorem fizyki, wykładając także w mniejszych i mniej znanych szkołach: Szkole Aplikacyjnej Artylerii i Szkole Leśnictwa. Dla niespełna 30 latka było to niemałe wyróżnienie.

Nauka wciągnęła Skrodzkiego bez reszty. Znany był z tego, że "każdy wolny czas spędzał sam, bądź z uczniami na czynieniu doświadczeń i badań". Owocowało to licznymi artykułami i odczytami naukowymi np.: "O budowie łańcuchów elektrycznych Volty i ich fenomenach elektromagnetycznych" i "Badania nad wytrzymałością niektórych gatunków drewna krajowego". Skrodzki był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk, współredagował też, bezcenny dla polskiej nauki "Pamiętnik warszawski".

W 1824 został dyrektorem Gabinetu Fizycznego Uniwersytetu Warszawskiego, a także dziekanem katedry filozofii. Jego talenty pedagogiczne i organizacyjne zostały dostrzeżone i w lutym 1831 Skrodzki został wybrany rektorem uczelni. Czasy, w jakich przyszło mu zawiadywać uniwersytetem były niezwykle trudne. Powstanie Listopadowe spowodowało, że kampus uczelni bardziej przypominał koszary niż miejsce edukacji, a w insurekcji brało udział wielu profesorów i większość studentów. Na domiar złego u nowego rektora nasiliły się objawy gruźlicy. Skrodzki na posiedzeniu rady naukowej zasłabł, wielokrotnie głos odmawiał mu posłuszeństwa. W tej sytuacji, w środku zawieruchy wojennej Skrodzki wyjechał z kraju "do wód" ratować podupadłe zdrowie.
Gdy wrócił w 1832 roku sytuacja w Królestwie Polskim zmieniła się diametralnie. W ramach popowstaniowych represji carscy urzędnicy rozwiązali uniwersytet. Nieszczęsny rektor byłego już uniwersytetu, żył jeszcze 4 lata beznadziejnie zmagając się z chorobą, która ostatecznie zwyciężyła 16.05.1836 roku.