Jego Magnificencja Rektor
ks. Wojciech Anzelm Szweykowski

Urodził się 17.04.1773 r. w Makowie Mazowieckim, w czasach niespokojnych, gdy kraj tracił ziemie po pierwszym rozbiorze. Gdy przyszły rektor miał pół roku, powołano do życia Komisję Edukacji Narodowej i zbiegiem okoliczności ta właśnie organizacja zaciąży na życiu Szweykowskiego.
W 1789 r. wstąpił do zakonu pijarów w Łomży i tu się kształcił. Święcenia kapłańskie przyjął siedem lat później i rozpoczął intensywne studiowanie teologii. Sam dzielił się zdobytą wiedzą, nauczając w łomżyńskiej szkole.
Duże wrażenie na Szweykowskim wywarła podróż po krajach niemieckich odbyta po 1802 r. Nasz bohater jechał tam służbowo, by zdobyć doświadczenie przy organizacji szkolnictwa. Ziemia łomżyńska należała bowiem do zaborcy pruskiego, który życzył sobie edukacji na wzór niemiecki.
Po powrocie do kraju, w 1804 r. Szweykowski objął posadę nauczyciela w Płocku, ale wojna Napoleona z IV koalicją sprawiła, że nie przebywał w tym mieście długo. Po wskrzeszeniu Księstwa Warszawskiego objął stanowisko dyrektora Szkoły Departamentowej w Sejnach, a w 1810 r. profesora Liceum Warszawskiego. Naukowe i pedagogiczne talenty zostały dostrzeżone, gdyż o Szweykowskiego zaczęły zabiegać szacowne instytucje: Towarzystwo Ksiąg Elementarnych i Towarzystwo Przyjaciół Nauk.
Prawdziwym przełomem w życiu Szweykowskiego było powołanie w 1816 r. Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Według namalowanej przez A. Brodowskiego sceny nadania aktu erekcyjnego uczelni, car Aleksander wręcza dyplom o ustanowieniu UW pierwszemu rektorowi. Scena ta była jednak mitem, gdyż Szweykowski w dniu powołania uczelni był jedynie profesorem teologii, katechetyki i homiletyki na Wydziale Teologicznym. Rektorem został wybrany 2 marca 1818 roku, miesiąc wcześniej zostawszy dziekanem Wydziału Teologicznego i doktorem teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Pierwszy rektor był też członkiem Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, Deputacji do Spraw Ustalenia Prawideł Pisowni Polskiej i honorowym profesorem Uniwersytetu Wileńskiego.
Karierę naukową przerwał wybuch Powstania Listopadowego. Uniwersytet Warszawski zamienił się w koszary i o żadnej edukacji nie było mowy. Rektor nie podzielał entuzjazmu młodzieży do walki z caratem, nie wierzył w skuteczność powstania. W lutym 1831 r. nowe wybory na stanowisko rektora wygrał Jerzy Skrodzki, a ks. Wojciech Szweykowski usunął się w cień.
Zmarł w Warszawie 5.08.1838 roku, gdy jego uczelnia już nie istniała, rozwiązana dekretem carskim w ramach "porządków" popowstaniowych.
Dziś, pamięć o Szweykowskim jest wciąż żywa, a uczelnia z wdzięcznością wspomina swego pierwszego rektora, zwłaszcza podczas obchodów Święta Uniwersytetu. Zapewne w sposób szczególny i osobisty pamięć o Szweykowskim czci profesor Jan Jakub Milewski z Instytutu Krajów Rozwijających się, a to z tego powodu, że bohater niniejszego artykułu jest... pra, pra, pradziadko-wujkiem wymienionego.