Jubileusz który minął bezszelestnie...

Halina Kurpińska

Dobrym obyczajem jest przywracanie pamięci tym faktom z przeszłości, które przynosząc chlubę, są równocześnie wykładnikiem wartości ponadczasowych oraz bodźcem i motorem teraźniejszych i przyszłych działań. Spełnieniem tego obyczaju są jubileusze.
W mijającym roku zbiegły się jubileusze przynoszące honor myśli ludzkiej i działaniu człowieka na rzecz jego dobra:
- 100-lecie powstania Związku Nauczycielstwa Polskiego, obchodzone uroczyście w Sali Złotej Pałacu Kazimierzowskiego na UW,
- 60-lecie powstania Rady Zakładowej tegoż Związku na UW, oraz
- 40-lecie Sekcji Emerytów i Rencistów Związku Nauczycielstwa Polskiego na UW, które minęło bezszelestnie w kwietniu br...
"Zaszeleścimy" więc co nieco, ażeby ukazać blaski i cienie życia emeryta w naszej Alma Mater, która już formułą zapisaną skrótem - Q. B. F. F. F. S. - otwiera każdy rok akademicki w Auditorium Maximum, świadcząc o swoich najlepszych intencjach poprzez wszystkie lata współpracy i współżycia. Formuła w rozwinięciu brzmi: "Quod bonum, felix, faustum, fortunatumque sit" - "Oby to było dla dobra, szczęścia i pomyślności". My, emeryci i renciści, jesteśmy żywą historią i dokumentem życia Uniwersytetu. Wieloletnia weryfikacja potwierdza przysłowiową mądrość sentencji; nasze długie życie nie byłoby w pełni ani dobre, szczęśliwe czy pomyślne, gdyby opiekuńcze skrzydła władz Uczelni nie dostrzegały psychologicznego aspektu jesieni życia, jakże często związanego z Uczelnią na dobre i na złe przez dziesięciolecia. Określi) to krótko i pięknie Jego Magnificencja Rektor poprzedniej kadencji, Piotr Węgleński, goszczący w skromnych progach naszego emeryckiego Klubu z okazji Bożego Narodzenia - powiedział wówczas: "Uniwersytet to studenci, pracownicy i emeryci". I za to chwała naszej Alma Mater!
Zaistnienie i trwanie bezpośrednie Sekcja zawdzięcza Radzie Zakładowej Związku Nauczycielstwa Polskiego na UW, której jest integralną częścią, dysponującą jednakże szerokim zakresem autonomii.
Strukturę Sekcji Emerytów i Rencistów, zarysowaną przez jej organizatora i pierwszego przewodniczącego dr Marię Trenkner w 1965 r. modyfikowali i ulepszali na przestrzeni 40 lat jej przewodniczący w następującej kolejności: Henryk Gertner, Stefan Matuszewski, Tadeusz Krajewski, Piotr Sobolewski, Anna Hrynkiewicz, Daniela Chlebowska - pełniąca tę funkcję przez dwie i pół kadencji do chwili obecnej.
W strukturalnych ramach Sekcji działa jej Zarząd i Aktyw z podległymi Komisjami, których funkcje kształtowały się różnie na przestrzeni lat, włącznie z ich zanikiem, gdy zaistniała tego potrzeba. Ujmując rzecz historycznie należy wymienić następujące Komisje: Socjalno-Bytowa, Zapomogowo-Pożyczkowa (obecnie Zapomogowa), Finansowa, Wycieczkowa, Kulturalno-Oświatowa, Wczasowa, Odznaczeń. Oto zakres działania poszczególnych Komisji:
1. Socjalno-Bytowa - przeprowadzane są wywiady, wizyty domowe u osób chorych, wiekowych i wymagających opieki. Udziela się pomocy materialnej i rozdaje paczki świąteczne na zakończenie roku kalendarzowego. We wczesnym okresie działania, na wniosek Sekcji, zachowano 1/2 etatu dla lekarza internisty w przychodni uniwersyteckiej, w celu udzielania pomocy chorym emerytom i rencistom.
2. Zapomogowo-Pożyczkowa - stały udziat przedstawiciela Sekcji w ogólnouniwersyteckiej Komisji Socjalnej, umożliwia korzystanie z zapomóg członkom Sekcji.
3. Kulturalno-Oświatowa - to szerokie spektrum działania poprzez prenumeratę czasopism dostępnych w lokalu Sekcji, zajęcia gimnastyczne w układzie geriatrycznym, odczyty, prelekcje, zniżkowe bilety teatralne, operowe, kinowe, aż po imprezy okolicznościowe, których specyfika rozwinęła się znacznie w ostatnim okresie. Do tradycji należą już uroczyście obchodzone święta Bożego Narodzenia i Wielkanocy, zaszczycane obecnością Jego Magnificencji Rektora i Władz Uczelni, w których grupa Koleżanek z Sekcji daje popis umiejętności kulinarnych z całą ich estetyką, pięknem i smakiem. Pełne uzasadnienie mają słowa francuskiego pisarza, prawnika i słynnego na cały świat smakosza Anthelma Brillat-Savarin /1755-1826/, który w swej książce pt. "Filozofia smaku", zawierającej wiele humorystycznych pogadanek i anegdot z życia, pisał: "Rozkosze stotu są przywilejem każdego wieku, każdej kondycji, każdego kraju, każdego dnia; mogą być w zgodzie z wszelką przyjemnością i one na ostatek są nam pociechą po utracie innych".

Do świątecznej tradycji należy również duża akcja rozdawnicza tzw. gwiazdkowej paczki Bożonarodzeniowej, zawierającej bakalie i różne świąteczne smakołyki, a także wysyłanie życzeń świątecznych wszystkim członkom Sekcji.
Do form poszerzania kontaktów międzyludzkich zaliczyć należy obchodzenie jubileuszy oraz spotkań integrujących. Pierwsze, jako mniej liczne, odbywają się w lokalu Sekcji. Zapraszani są członkowie kończący "okrągłe lata" (70,75 itd.), przyjęto podział kwartalny. Atrakcją dla uczestników są, poza stodkościami i obowiązkowym tortem, także prezenty i zdjęcia, które po pewnym czasie uczestnicy otrzymują na adres domowy wraz z życzeniami.
Spotkania integrujące, z racji dużej ilości osób, organizowane są w Klubie Pałacu Kazimierzowskiego. W ciągu roku odbywają się zwykle 3 spotkania, w podziale na Administrację Centralną i Wydziały. Są to spotkania byłych pracowników, którzy odchodzili na emeryturę lub rentę w latach różnych lub zbieżnych; wspólne śniadanie wywołuje falę wspomnień i niejednokrotnie głębokie wzruszenie. Uroczystości te przyjmowane są z wielką wdzięcznością za troskę o cztowieka, który niezależnie czy byt ongiś herosem czy myszką szarą - dziś potrzebuje emocjonalnego wsparcia, troski i pomocy.
Liczba osób, które przekroczyły 80. rok życia sięga setki.
4. Wycieczkowa - działa wprawdzie okresowo (wiosna, jesień), ale spełnia niebagatelną rolę integrującą i uaktywniającą naszą małą, emerycką społeczność. Organizatorem i płatnikiem jest Biuro Spraw Socjalnych, zaś termin i trasa uzgadniane są z Sekcją Emerytów i Rencistów. Podkreślić należy organizowanie kilkudniowych wycieczek autokarowych 2-3 razy w roku dla WSZYSTKICH uniwersyteckich emerytów i rencistów do atrakcyjnych zakątków całego naszego kraju, ze specjalną admiracją "Bajki", tj. naszego uniwersyteckiego Ośrodka Wypoczynkowego w Łukęcinie, na zachodnim wybrzeżu Bałtyku. Wyjątkowy mikroklimat (duże obszary leśne + jod z otwartego morza) i równie wyjątkowo profesjonalny i uprzejmy cały personel Ośrodka, stwarzają niepowtarzalny klimat zdrowotny dla ludzi już wiekowo bardzo wrażliwych - panuje opinia, że jedziemy tam "ładować akumulatory"!
Wprawdzie nie istnieje Komisja Odznaczeń, jednakże wnioski o odznaczenia i nagrody są podejmowane przez Zarząd Sekcji i przekazywane do Rady Zakładowej ZNP
Nadmienić należy, że w ramach strukturalnych przedstawiciele Sekcji wchodzą w skład Prezydium Rady Zakładowej i Plenum ZNP na UW oraz w skład Krajowej Rady Nauki ZNP a relacje z prac Prezydiów umożliwiają wszystkim członkom Sekcji śledzenie na bieżąco toczących się aktualnie wydarzeń na szczeblu państwowym. Poniedziałki i czwartki - to dni spotkań i godzin dyżurnych w naszym Klubie na Małym Dziedzińcu UW, w lokalu, który 11 września br. miał także swój cichy, bezszmerowy jubileusz 10-lecia istnienia jako nasze przyzwoite, choć nieco za małe locum.
Z wieloma szczegółami działalności Sekcji i sposobami urozmaicania życia byłym pracownikom naszej Uczelni zapoznać się można w Kronice, która swój jubileusz 10-lecia obchodzić będzie w roku przyszłym. Bogata i szczegółowa treść zapisu poszerzona jest dokumentacją fotograficzną, folderową i epistolarną. Bieżąca rejestracja faktograficzna pogłębiona jest we "Wstępach" krytycznym odautorskim komentarzem współczesnego świata, nierzadko dowcipem czy żartem, a przysłowiową już mądrość narodów poświadczają licznie zamieszczane sentencje.

Autorka jest kronikarzem
i fotoreporterem
Sekcji Emerytów i Rencistów