Mikołaj Aleksiejewicz Ławrowski (1825-1899)
Rektor w latach 1884-1890

Urodził się w środkowej Rosji w zubożałej rodzinie ziemiańskiej. Po ukończonym Głównym Instytucie Pedagogicznym, w 1852 r. rozpoczął pracę na uniwersytecie w Charkowie, gdzie specjalizował się w wykładach z języka starocerkiewno-słowiańskiego. W 1875 został dyrektorem, nowo powołanego Instytutu Historyczno-Filologicznego w Nieżynie (ok. 150 km. od Kijowa). W 1884 r. Ławrowski otrzymał nominację na rektora UW. Wcześniej (w latach 1869-1873) rektorem w Warszawie, był jego brat - Piotr.

Rektor Mikołaj Ławrowski dał się poznać jako lojalny współpracownik niesławnego kuratora Apuchtina. UW za jego czasów ulegał coraz większej rusyfikacji, a liczba polskich wykładowców spadła do 10.

Po opuszczeniu Warszawy, w 1890 r. Ławrowski pracował jako kurator okręgu szkolnego w Dorpacie.

Autor: dr Robert Gawkowski (Muzeum UW)

Informujemy, że pełniejsze biografie rektorów naszej uczelni publikowane są w biuletynie „Uniwersytet Warszawski”. Obecnie autor, wspólnie z Wydawnictwami Uniwersytetu Warszawskiego przygotowuje książkową wersję pt. „Poczet rektorów UW”

Książka ma ukazać się w ramach serii „200 lat UW”. Zawierać będzie ponad 40 życiorysów JM Rektorów UW. Planowane wydanie książki w 2013 r.