Józef Mianowski (1804-1879)
Rektor w latach 1862-1869

Urodził się na Podolu. W Humaniu ukończył szkołę i wkrótce został przyjęty na Uniwersytet w Wilnie. Tamże w 1828 r. pozyskał stopień doktora i stał się asystentem Jędrzeja Śniadeckiego w klinice chorób wewnętrznych.

W 1840 po aresztowaniu polskiego patrioty Szymona Konarskiego, którego ukrywał, przez rok przebywał w więzieniu i tylko dzięki wstawiennictwu wpływowych, dawnych pacjentów, zawdzięczał, że wyszedł na wolność. Od grudnia 1841 r. przebywał w Petersburgu. Działalność naukową porzucił na rzecz praktyki lekarskiej. Był dobrym fachowcem i szybko zyskiwał sobie sławę. W 1848 r. został nawet nadwornym lekarzem córki Mikołaja I.

W 1862 r. reaktywowano UW, pod nazwą Szkoła Główna. Józef Mianowski został jej rektorem.

Dowodzenie Szkołą Główną w czasach powstania styczniowego było niesłychanie trudne, ale rektor Mianowski zadanie to wypełnił znakomicie. Pomagały mu w tym z jednej strony wrodzony takt i znajomości z wpływowymi osobami, a z drugiej strony głęboki patriotyzm. Pod rządami Mianowskiego, uczelnia zachował polski charakter.

W 1869 r. Szkołę Główną rozwiązano, a w jej miejsce carska władza powołała rosyjskojęzyczny uniwersytet. Dotychczasowy rektor wyjechał do Włoch i tam zmarł.

Wdzięczni wychowankowie Szkoły Głównej, doceniając postawę swego rektora, w 1881 r. powołali do życia instytucję naukową „Kasa im. Mianowskiego”, fundującą stypendia dla wyróżniających się studentów.

Autor: dr Robert Gawkowski (Muzeum UW)

Informujemy, że pełniejsze biografie rektorów naszej uczelni publikowane są w biuletynie „Uniwersytet Warszawski”. Obecnie autor, wspólnie z Wydawnictwami Uniwersytetu Warszawskiego przygotowuje książkową wersję pt. „Poczet rektorów UW”

Książka ma ukazać się w ramach serii „200 lat UW”. Zawierać będzie ponad 40 życiorysów JM Rektorów UW. Planowane wydanie książki w 2013 r.