Bolesław Hryniewiecki (1875-1963)
Rektor w latach 1926-27

Gimnazjum ukończył w Lublinie, po czym przyjechał do Warszawy by studiować nauki przyrodnicze na Cesarskim UW. W setną rocznice postania kościuszkowskiego, w 1894 za przynależność do patriotycznych organizacji został aresztowany i skazany na 2 letnie zesłanie w głębi Rosji. Na skutek amnestii karę zawieszono, a Hryniewiecki przeniósł się na uniwersytet w Dorpacie, gdzie w 1904 r. uzyskał stopień docenta nauk botanicznych. Tamże napisał swe pierwsze znane prace naukowe poświęcone florze i rozpoczął wykłady na temat anatomii i fizjologii roślin. Do 1914 r. kilkakrotnie wyjeżdżał na studia uzupełniające do Niemiec, Grazu i Genewy.

W 1914 objął posadę dyrektora ogrodu botanicznego w Odessie, łącząc to z wykładami na tamtejszym uniwersytecie. W Odessie działał w środowisku polonijnym w 1917 r. zostając przewodniczącym Rady Organizacji Polskich.

Do Warszawy powrócił w 1919 r. znajdując zatrudnienie na UW. Na naszej uczelni był organizatorem i kierownikiem Zakładu Systematyki Roślin, od 1920 r. dyrektorem Ogrodu Botanicznego. Funkcję tę sprawował przez 40 lat.

Wybrany na rektora UW, po roku kadencji został prorektorem, a w 1929 prezesem Ligi Ochrony Przyrody. W czasie wojny w 1942 r. został przez Niemców usunięty ze stanowiska dyrektora ogrodu i przebywał do wyzwolenia w Brwinowie.

Po wojnie energicznie włączył się do odbudowy uczelnianego ogrodu. Przeszedł na emeryturę dopiero w 85 roku życia.

Autor: dr Robert Gawkowski (Muzeum UW)

Informujemy, że pełniejsze biografie rektorów naszej uczelni publikowane są w biuletynie „Uniwersytet Warszawski”. Obecnie autor, wspólnie z Wydawnictwami Uniwersytetu Warszawskiego przygotowuje książkową wersję pt. „Poczet rektorów UW”

Książka ma ukazać się w ramach serii „200 lat UW”. Zawierać będzie ponad 40 życiorysów JM Rektorów UW. Planowane wydanie książki w 2013 r.