Jan Łukasiewicz (1878-1956)
Rektor w latach 1922-23 oraz 1931-32

Urodzony we Lwowie, tamże spędził młodość. W 1902 r. uzyskał stopień doktora pisząc prace pod kierunkiem wybitnego filozofa Kazimierza Twardowskiego, po czym wyjechał na niespełna dwa lata do ośrodków akademickich w Berlinie i Lowanii. Po powrocie do Lwowa rozpoczął wykłady na uniwersytecie o algebrze logiki. W 1911 został profesorem nadzwyczajnym. Do Warszawy przybył w 1915 r., od początku działalności Odrodzonego UW wykładając filozofię. Rok później został dziekanem Wydziału Filozofii, a w 1917 prorektorem. W gabinecie premiera I. Paderewskiego objął tekę ministra oświaty. W 1922 r. wybrano go rektorem naszej uczelni, a po rocznej kadencji – prorektorem. Sytuacja ta powtórzyła się w 1931 r., gdy po raz drugi Łukasiewicza wybrano rektorem UW.

W czasie wojny wykładał na Tajnym UW, a po 1945 r. przebywał na emigracji. Wykładał w Belfaście, Dublinie i Manchesterze. Zmarł w Dublinie. Jego postać, ustawiona jest na kolumnie zdobiącym wejście Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego.

Autor: dr Robert Gawkowski (Muzeum UW)

Informujemy, że pełniejsze biografie rektorów naszej uczelni publikowane są w biuletynie „Uniwersytet Warszawski”. Obecnie autor, wspólnie z Wydawnictwami Uniwersytetu Warszawskiego przygotowuje książkową wersję pt. „Poczet rektorów UW”

Książka ma ukazać się w ramach serii „200 lat UW”. Zawierać będzie ponad 40 życiorysów JM Rektorów UW. Planowane wydanie książki w 2013 r.