Józef Karol Skrodzki (1789-1832)
Rektor w 1831 r.

Urodził się na Grodzieńszczyźnie i tam też pobierał pierwsze nauki. Gimnazjum ukończył w Wilnie i zaraz potem rozpoczął studia na Uniwersytecie Wileńskim. Mając 22 lata objął posadę profesora Liceum Warszawskiego. Wykładał: fizykę, chemię i historię naturalną. Uczestniczył w organizowaniu Uniwersytetu Warszawskiego — od 1818 został profesorem fizyki.

Był także członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie, oraz wykładowcą w kilku mniej znanych szkołach.

W 1824 został dyrektorem Gabinetu Fizycznego Uniwersytetu Warszawskiego, a także dziekanem katedry filozofii. Jego talenty pedagogiczne i organizacyjne zostały dostrzeżone i w lutym 1831 r. Skrodzki został wybrany rektorem uczelni.

Jednakże czas, w jakim przyszło mu być rektorem, nie sprzyjał nauce. Powstanie Listopadowe sprawiło, że kampus uczelni bardziej przypominał koszary niż miejsce edukacji, a Skrodzki nie miał na to wpływu. Nasilające się objawy gruźlicy sprawiły, że rektor, coraz częściej „słabował”, co zmusiło go do wyjazdu do uzdrowiska. W czasie jego nieobecności powstanie listopadowe upadło, a uczelnię władze carskie zamknęły.

Autor: dr Robert Gawkowski (Muzeum UW)

Informujemy, że pełniejsze biografie rektorów naszej uczelni publikowane są w biuletynie „Uniwersytet Warszawski”. Obecnie autor, wspólnie z Wydawnictwami Uniwersytetu Warszawskiego przygotowuje książkową wersję pt. „Poczet rektorów UW”

Książka ma ukazać się w ramach serii „200 lat UW”. Zawierać będzie ponad 40 życiorysów JM Rektorów UW. Planowane wydanie książki w 2013 r.