Józef Brudziński (1874 -1917)
Rektor w latach 1915-17

Po ukończonym gimnazjum w Warszawie, w 1891 r. wyjechał na studia medyczne do Dorpatu i Moskwy. W 1897 r. przez kilka miesięcy praktykował w szpitalach pediatrycznych zachodniej Europy. Po powrocie do kraju pracował jako lekarz, od 1903 na stanowiskach dyrektorskich w szpitalach Łodzi i Warszawy. Doktorat uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1909 r. Uznawany za prekursora nowoczesnej polskiej pediatrii.
Jesienią 1915 r. został przez niemieckiego gubernatora mianowany Rektorem UW. Uczelnia odzyskała wówczas polski charakter i na podstawie nowego prawa rektor był już wybierany.
Brudziński był też członkiem Komitetu Obywatelskiego Miasta Warszawy i pierwszym prezesem Rady Miejskiej (1916 r.). W 1917 r. usiłował działać jedynie legalnymi metodami, stąd między lubianym do tej pory rektorem a studencką młodzieżą zaczął narastać spór.
Jesienią 1917 r. załamany wypadkami politycznymi (aresztowanie Piłsudskiego) i postępującą chorobą, nie przyjął kolejnego wyboru na rektora. Miesiąc później zmarł.

Autor: dr Robert Gawkowski (Muzeum UW)

Informujemy, że pełniejsze biografie rektorów naszej uczelni publikowane są w biuletynie „Uniwersytet Warszawski”. Obecnie autor, wspólnie z Wydawnictwami Uniwersytetu Warszawskiego przygotowuje książkową wersję pt. „Poczet rektorów UW”

Książka ma ukazać się w ramach serii „200 lat UW”. Zawierać będzie ponad 40 życiorysów JM Rektorów UW. Planowane wydanie książki w 2013 r.